Η Κεφαλονιά είναι το μεγαλύτερο νησί του ιονίου πελάγους. Έχει έκταση 781,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό κατά την τελευταία απογραφή γύρω στις 40.000 κατοίκους. Σύμφωνα με την παράδοση το όνομά της προέρχεται από τον πρώτο κάτοικο του νησιού, τον μυθικό ήρωα Κέφαλο. Θεωρείται ότι προήλθε κατά την διάρκεια σεισμού, κάτι που πιθανότατα συμβαίνει, καθώς βρίσκεται πάνω στο σεισμικό ρήγμα του ιονίου. Σε αυτό οφείλονται και οι πολυάριθμοι συχνοί και καταστροφικοί σεισμοί από τους οποίους πλήττεται το νησί ανά τακτές χρονικές περιόδους. Στην αρχαιότητα γίνεται συχνή αναφορά στην Κεφαλονιά, ενώ η Ομηρική Ιθάκη είναι ιδιαίτερα γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο μέσα από αυτά τα επικά δημιουργήματα. Ανέκαθεν, παράλληλα με τον Ελληνικό πολιτισμό και το πνεύμα που επικράτησε στον αιώνα που ακολουθεί, στο νησί υπήρχε ο ιδιαίτερος τοπικός χαρακτήρας, που μαζί με το εμπόριο που λόγο της θέσης του ήταν φυσιολογικό να κυριαρχεί βοήθησε ώστε να υπάρχει ευημερία και πρόοδος, ταυτόχρονα με την πολιτισμική άνθηση.

Κατά τη διάρκεια της άνθισης της Ρωμαϊκής και εν συνεχεία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας η Κεφαλονιά ακολουθεί την τύχη των υπολοίπων περιοχών που βρίσκονται γύρω από αυτή και εντάσσεται στις σχηματιζόμενες κυριαρχούσες δυνάμεις. Η πορεία της είναι παράλληλη με αυτή των περιοχών του σημερινού Ελλαδικού χώρου, ενώ το πρόβλημα της πειρατείας όπως και σε κάθε άλλο νησί της Μεσογείου είναι ιδιαίτερα οξύ. Κύρια πυγή πλουτισμού το εμπόριο.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους και κυρίως μετά την άλωση της πόλης από τους Τούρκους πολλά από τα πνευματικά στοιχεία του τότε πολιτισμένου κόσμου κατέφυγαν στα ιόνια νησιά και κυρίως στην Κεφαλονιά, τη Ζάκυνθο και τη Λευκάδα. Εκεί για πολλά χρόνια ανεμπόδιστα έγινε εφικτή η συνέχιση της καλλιέργειας του πνεύματος και των τεχνών για τα οποία το νησί είναι γνωστό. Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας τα Επτάνησα γνώρισαν πολλές αλλαγές ως προς την κυριαρχία. Οι άγγλοι και οι Ενετοί δεν αντιμετώπιζαν τα νησιά ως δυνάστες αλλά ως προστάτες και ενδιαφέρονταν ώστε αυτά να ευημερούν. Είχαν λοιπόν ιδιαίτερα προνόμια με αποκορύφωμα την περίοδο της Επτανήσου πολιτείας, όπου ουσιαστικά υπήρχε αυτονομία. Έτσι, η επαφή με τους λαούς αυτούς  άφησε θετικές επιρροές και στοιχεία, με αποτέλεσμα να εμπλουτιστεί ο ήδη σύνθετος αυτός πολιτισμός με θετικά στοιχεία και εμπειρία άλλων πολιτισμών. Η τουρκοκρατία είχε σχεδόν μηδαμινή διάρκεια, μόλις επτά χρόνια, και έτσι ανεπηρέαστο το επτανησιακό πνεύμα έφτασε στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα. Το 1757 το Αργοστόλι έγινε η νέα μετά το κάστρο Αγίου Γεωργίου πρωτεύουσα του νησιού.